לײען־הגדרות
פֿעדעם
משיח װי דער ספֿר שטעלט אים פֿאָר: אַ מענטשלעכער מלך, קײן מאָל ניט פֿאַרגעטערט.
24 סימנים
איצט הערט די צאָל אױף צו זײַן בלױז אַ סימבאָלישער אָפּלערן.
דער רמב"ם שטעלט באַװוּסטערהײט פֿאָר ימות המשיח אין אױפֿפֿאַלנדיק װעלטלעכע טערמינען.
איצט קענען מיר פֿאָרמולירן דעם אױסדרוק אין גאַנצן.
דער אױסדרוק "משיח־הכרה" קען װערן געפֿערלעך אױב ער װערט אָפּגעשניטן פֿון דער תורה.
אַ מלכות װאָס הײבט זיך און פֿאַלט געהערט צום היסטאָרישן זיבן.
דאָס האָט אַ װיכטיקע פֿאָלגערונג.
עס איז דאָ אַ נסיון צו מאַכן משיחן אַזױ קאָסמיש אַז זײַן מענטשלעכקײט פֿאַרשװינדט.
אַ גאולהדיקע הכרה איז צענטרירט אױפֿן אױבערשטן.
דער אױפֿשטײַג פֿון דער מלכה טאָר דעריבער ניט פֿאָרגעשטעלט װערן װי אַ פּאַלאַץ־איבערקערעניש.
די דוד־מלוכה גײט נאָך דער סימבאָליק פֿון דער לבֿנה.
איצט קען מען זען עטלעכע אײַנגעלײגטע דפֿוסים.
אלול גיט נאָך אַ ניצלעך בילד: דער מלך אין פֿעלד.
דאָס אױפֿנעמען פֿון משיחס פּנים איז ניט בלױז דערקענען אַ מענטשן.
פֿאַר װאָס זאָל לערנען װעגן דער גאולה פֿאַרשנעלערן די גאולה אָדער צוגרײטן צו איר?
משיח לערנט תורה.
ייִדישע מיסטישע מקורות פֿאָרשן אָפֿט די פֿאַרהעלטענישן צװישן משהן און משיחן.
דער לעצטער מלך קען אויפֿקומען אין אַ וועלט וואָס ווייסט צו ערשט נישט ווי אים צו זען.
דער געשריי איז נישט קיין אומגעדולד אין קינדערישן זין.
דער ערשטער טאָן.
חז״ל רעדן אויף אַן אינטערעסאַנטן אופֿן וועגן משיח וואָס משפּט מיטן ריח, אין אַ באַרימטער פּירוש־מסורה וועגן "והריחו ביראת ה׳".
ווידער, נישט משיח ווי דער אלף אַליין אין אַן אָנטאָלאָגישן זין.
דער אידעאַלער משיח וויל נישט אַז די מענטשהייט זאָל זיך אָפּשטעלן בײַ אים.
אויב משיח דאַרף טראָגן דעם איבערגאַנג פֿון דער וועלט צו דעת השם, איז זײַן ראָלע נישט קיין פּערזענלעכער שׂכר.
עס איז דאָ אַ כּוח אין דעם געדאַנק אַז די העכסטע סמכות דאַרף זיך נישט כּסדר ווײַזן.