דער פֿאַרבאָרגענער סדר װאָס איז העכער פֿון שלמות, דער אַכטער דור, און משיח װי דער גילוי פֿאַר װעמען די זיבן זײַנען געבױט געװאָרן

דער װעב־ספֿר האַלט אין זיך תורה פֿון אירע מקורות, קבלה און חסידות, אױסדריקלעכע פּירוש־פֿאַרבינדונגען צװישן זײ, און נײַע חידושים. די פֿיר װערן ניט צונױפֿגעמישט. ציטאַטן פֿון חומש, פֿון חז"ל, פֿון קבלה און פֿון חסידות װערן געבראַכט װי ציטאַטן. די פֿאַרבינדונגען װאָס דער מחבר מאַכט װערן געבראַכט װי פֿאַרבינדונגען. װוּ דער ספֿר שלאָגט פֿאָר עפּעס נײַס, זאָגט ער דאָס אין זײַנע אײגענע װערטער: אַ חידוש, ניט קײן מוסדישע טענה און ניט קײן פֿאַרבײַט פֿאַר װאָס עס איז אָנגענומען אין דער חב"ד מסורה.

דער ספֿר מאָלט ניט אָפּ דעם אױבערשטן און פֿאַרגעטערט ניט משיחן. ער טענהט ניט אַז חב"ד דערקענט אָן אַן אַכטן רבין. דער אַכטער װי ער װערט דאָ פֿאָרגעשטעלט איז אַ באַגריפֿלעכע משיחישע מדרגה, אײַנגעװאָרצלט אינעם דערענדיקן די שליחות פֿון זיבן דורות — תורה פֿאַר כראָנאָלאָגיע, מבנה פֿאַר ירושה.

דער כתב־יד איז דער אײנציקער מקור פֿאַר יעדן װאָרט אױף דער דאָזיקער װעבזײַט. גאָרנישט װערט פֿאַרקירצט, פֿאַרקלענערט אָדער איבערגעשריבן. די סדר פֿון די סימנים, די לשון־קודש ציטאַטן, די טערמינען און די הדגשות בלײַבן פּונקט װי זײ שטײען.

ענגליש איז דער קאַנאָנישער נוסח. די זעקס אַנדערע שפּראַכן װערן איבערגעזעצט סימן נאָך סימן לױט אַ פֿעסטן װערטערבוך, מיט שטענדיקע סימנים, אַזױ אַז יעדער פּאַראַגראַף עקזיסטירט אין יעדער שפּראַך. לשון־קודש ציטאַטן װערן קײן מאָל ניט איבערגעזעצט; זײ שטײען אין זײערע אותיות אין אַלע זיבן נוסחאות.

די באַװעגונג דאָ איז ניט קײן צירונג. די זיבן קומען אײנס נאָך דאָס אַנדערע; דער אַכטער נעמט אַרום. דאָס ליכט נידערט און קערט זיך אום. יעדע אַנימאַציע אין דעם ספֿר איז אַ טענה װאָס דער טעקסט טענהט. אַלץ פֿאָלגט די הגדרה פֿון פֿאַרמינערטער באַװעגונג אין אײַער סיסטעם, און דער ספֿר־מאָדוס שטעלט אַלץ אָפּ.