זיבן איז אור ישר
די קבלה רעדט װעגן אור ישר, אַ גראָד ליכט.
עס נידערט.
פֿון משפּיע צו מקבל.
פֿון העכער צו נידעריקער.
פֿון סיבה צו מסובבֿ.
פֿון כתר צו מלכות.
דאָס איז ניט קײן פֿעלער.
אָן אור ישר איז ניטאָ קײן בריאה.
עס מוז זײַן אַן איניציאַטיװ.
השפּעה.
אַ מתנה.
תורה פֿון סיני נידערט.
רעגן נידערט.
ברכה נידערט.
דער לערער לערנט.
דער עלטער גיט.
דער מלך גזרט.
דער מבנה װערט געשאַפֿן.
די װעלט דאַרף די דאָזיקע אַקס.
עס איז דאָ אַ מענטשלעכע װירדע אין דער ליניע.
זי בױט.
זי מעסט.
זי אונטערשײדט.
זי שאַפֿט פֿעסטע עולמות.
דער צוגעלײגטער ראַם באַערט די דאָזיקע נידערנדיקע אַרכיטעקטור װי אַ נײטיקן געשטעל און ניט װי אַ טעות װאָס דאַרף אומגעקערט װערן.
אַזױ מוז אױך דער אַכטער.
דער אַכטער קען ניט אָפּלאַכן פֿון דעם מבנה.
ער קומט אַרױס װײַל דער מבנה איז געראָטן.
אור ישר דערגרײכט מלכות.
די װעלט שטײט.
און דעמאָלט הײבט זיך אָן דער סוד.