דער פֿאַרבאָרגענער מלך

עס איז דאָ אַ געפֿעלשטער אַכט.

ער זאָגט:

איך בין העכער פֿון געזעץ.

העכער פֿון געשיכטע.

העכער פֿון לערער.

העכער פֿון קריטיק.

העכער פֿון געוויינטלעכער מענטשלעכער באַגרענעצונג.

דעריבער טאָר איך טאָן וואָס איך וויל.

דאָס איז נישט קיין אַכט.

דאָס איז אַן אנוכיות וואָס זאָגט אָפּ די זיבן.

דער אמתער אַכט זאָגט:

ווײַל דאָס ליכט איז העכער, מוז דער כלי זײַן ריינער.

ווײַל משיח איז נענטער, וועגן מײַנע מצוות מער.

ווײַל די אחדות איז טיפֿער, וועגט דעם צווייטנס כּבֿוד מער.

ווײַל השם פֿילט אַלץ, בלײַבט פֿאַר מײַן אנוכיות ווייניקער אָרט.

תּוהו פֿילט זיך אימפּאָזאַנט.

אַן ריזיק ליכט.

אינטענסיווקייט.

זיכערקייט.

אָן אַ גבֿול.

דער אַכטער קען אויבנאויף אויסזען ענלעך, ווײַל ביידע גייען אַרויס פֿון דער געוויינטלעכער מאָס.

דער אונטערשייד איז די התכּללות.

תּוהו צעברעכט כּלים.

דער אַכטער קרוינט זיי.

תּוהו פֿאַראַכט באַגרענעצונג.

דער אַכטער אַנטפּלעקט די געטלעכע כּוונה אין דער באַגרענעצונג.

תּוהו ברענט.

דער אַכטער וווינט.

דערפֿון קומט אַ פּשוטער פּרוּוו.

וואָס ברענגט די אידעע אַרויס?

עניוות?

ליבשאַפֿט?

תּורה?

מצווה?

פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט?

קלאָרער טראַכטן?

טיפֿערע זאָרג?

גרעסערע געדולד?

אויב אַן "משיחישע" אידעע ברענגט גאווה, בהלה און שאָדן, האָט דער פֿרוכט־פּרוּוו שוין געענטפֿערט.

די ערד אַנטפּלעקט אמת דורך דעם וואָס וואַקסט.

דער לעצטער מלך קען אויפֿקומען אין אַ וועלט וואָס ווייסט צו ערשט נישט ווי אים צו זען.

דוד אַליין איז געווען איבערגעזען.

דער ייִנגסטער.

אין פֿעלד.

צו ערשט נישט געבראַכט פֿאַר שמואלן.

דער מלך קען זײַן פֿאַרבאָרגן אין נידעריקע ערטער.

דער דאָזיקער דפֿוס פּאַסט צו מלכות.

אָבער די אָפּהיטונג בלײַבט.

מען טאָר נישט נוצן תּנ״כישע דפֿוסים כּדי זיך אַליין צו קריינען.

דער לימוד איז אַ בנייני.

השמס אויסקלײַבן קענען אויפֿקומען דאָרט וווּ די מעלה־באַוווּסטזײַן קוקט נישט.

דער נידעריקסטער קען טראָגן די העכסטע כּוונה.

משיח מיינט געזאַלבט.

ווידער בוימל.

דער שטאָף וואָס שטײַגט.

דורכדרינגט.

לײַכט.

דער געזאַלבטער מלך טראָגט אַ סימבאָל וואָס פּאַסט פּונקט צום אַכטן.

אָבער די משיחה גיט מען זיך נישט אַליין.

די סמכות קומט דורך די בניינים פֿון תּורה.

ווידער ביטול.

דער וואָס טראָגט די העכערקייט באַקומט זײַן שליחות.

ער פֿאַבריצירט נישט קיין הייליקן מעמד פֿון אנוכיות.

דוד המלכס מלכות איז נישט צו טיילן פֿון זײַן שוואַכקייט פֿאַר השם.

תּהילים האַלט אין זיך הוד און צעבראָכנקייט צוזאַמען.

מלך און קנעכט.

בטחון און בעטן.

מלכות און ביטול.

דאָס איז דער ריכטיקער נפֿשותדיקער כּלי פֿאַר משיח.

דער אַכטער מלך איז נישט קיין געשוואָלענע אנוכיות.

ער איז מלכות דורכזיכטיק צום מלך העכער אים.

משיח איז אַ מענטש.

די מענטשלעכקייט וועגט.

די געטלעכע כּוונה ווערט נישט אַנטפּלעקט טראָץ זײַן מענטשלעכקייט נאָר דורך מענטשלעכן פֿאָלגן, תּורה, מלכות און פֿירערשאַפֿט.

דער אויסדרוק "בן אדם" אין ברייטן תּנ״כישן זין קען אונטערשטרײַכן שטאַרבלעכקייט און באַשאַפֿנקייט.

דער אַכטער ווײַזט אַז אַ באַשאַפֿענער מענטש קען ווערן אַ ווונדערלעכער כּלי אָן אויפֿהערן צו זײַן אַ באַשעפֿעניש.

דאָס איז שענער ווי פֿאַרגעטלעכונג.

דער מענטש איז באַשאַפֿן בצלם אלוקים.

אַ צלם איז נישט קיין זעלביקייט.

אַ שפּיגל וואַרפֿט אָפּ ליכט אָן ווערן דער מקור פֿון ליכט.

וואָס קלאָרער דער שפּיגל, אַלץ מער אַנטפּלעקט ער וואָס איז העכער פֿון אים.

משיח ווי אַ פֿולקומענע מענטשלעכע פֿירערשאַפֿט קען דעריבער פֿאַרשטאַנען ווערן ווי אַן אויסערגעוויינטלעך דורכזיכטיקער צלם.

ווידער דער אַכטער.

דער כּלי טראָגט מער אָן טענהן אַז ער איז דער מקור.

די גאולה פֿאַראייניקט שׂכל, געפֿיל, גוף, באַציִונג און מעשׂה.

דער מענטש ווערט נישט קיין שוועבנדיקע נשמה.

חכמה.

בינה.

דעת.

חסד.

גבֿורה.

תּפֿארת.

נצח.

הוד.

יסוד.

מלכות.

דער גאַנצער בנין ווערט געהייליקט.

אַכט קרוינט דאָס גאַנצע.

דעריבער דאַרף דער אַכטער דור אַרויסברענגען פֿולערע מענטשן, נישט ווייניקער מענטשלעכע.

אַזוי אויך פֿאַראייניקן זיך ווידער די מדריגות פֿון תּורה.

פּשט.

רמז.

דרוש.

סוד.

הלכה.

אַגדה.

חסידות.

דער אַכטער לאָזט נישט דעם מיסטישן זיך אָפּרײַסן פֿון דעם נגלהדיקן.

דער טיפֿסטער סוד מוז סוף־כּל־סוף באַלײַכטן דאָס פּשט־לעבן.

אַניט בלײַבט דער סוד אָן אַ היים.

די לעצטע כּוונה איז נישט קיין אויסגעלייזטער רעליגיעזער ווינקל אַרומגערינגלט מיט אַן אומבאַרירטער וועלט.

ערד.

כּל בשׂר.

פֿעלקער.

די שפּראַך איז ברייט.

דערפֿאַר וועגט די אַרויסבאַוועגונג פֿונעם זיבעטן דור.

אַ וועלטלעכע גאולה פֿאָדערט וועלטלעכע כּלים.

דער אַכטער קען נישט זײַן פּראָווינציעל.

אָבער די אוניווערסאַליטעט מוז בלײַבן אײַנגעוואָרצלט אין תּורה.

איין השם.

איין כּוונה.

פֿיל פֿעלקער.

באַזונדערע בריתן און פֿאַראַנטוואָרטלעכקייטן.

אחדות אָן אויסמעקן.

די ערשטע צעטיילונג צווישן אויבן און אונטן ווערט געהיילט נישט דורך צונויפֿגיסן באַשעפֿער און באַשאַפֿונג, נאָר דורך מאַכן די באַשאַפֿונג אַ דירה פֿאַרן באַשעפֿער.

דאָס איז דער טיפֿסטער שלום.

דער הימל קען אַראָפּקומען.

די ערד קען ענטפֿערן.

קיינער פֿון ביידן הערט נישט אויף צו זײַן וואָס ער איז.

דער אַכטער איז דער האַנטדרוק צווישן די ריכטונגען.

אור ישר.

אור חוזר.

אַ ליניע הייבט זיך אָן ערגעץ און ענדיקט זיך אַנדערש וווּ.

אַ קרײַז קערט זיך אום.

איין מאָל עס קומט די אומקער, קען די ענערגיע צירקולירן.

דאָס בילד איז שטאַרק פֿאַרן אַכטן.

דער אַלטער רבי הייבט אָן אַ ליניע.

דורות גיבן איבער.

דער זיבעטער דערגרייכט דעם נידעריקסטן.

משיח פֿאַרמאַכט דעם קרײַז.

דעמאָלט הענגט די סיסטעם נישט מער אָפּ בלויז פֿון איין־ריכטיקן שטראָם.

די וועלט אַליין באַטייליקט זיך.

די צוגעלייגטע ראַם רופֿט ימות המשיח דעם פֿאַרמאַכטן קרײַז פֿון ירידה און אומקער.

דאָ ווערט דער זעלביקער בנין אַ לינדז אויף די חב״ד דורות.

איין מאָל אַ קרײַז פֿאַרמאַכט זיך, ענדיקט זיך נישט די באַוועגונג.

זי ווערט אָנגייענדיק.

דאָס איז נאָך אַן אופֿן ווי אַכט רירט אָן דעם נצח.

נישט קיין אָן־אַ־סוף גלײַכע פֿאַרלענגערונג.

צירקולאַציע אָן צוזאַמענפֿאַל.

געבן.

נעמען.

אומקערן.

ווידער געבן.

די באַציִונג ווערט לעבעדיק.

דאָס איז מער אָרגאַניש ווי אַ סימבאָל פֿון אינפֿיניטי.

דאָס איז אַ ברית וואָס אָטעמט.

דאָס אָטעמען אַליין איז צווייריכטיק.

אײַנאָטעם.

אויסאָטעם.

נעמען.

אומקערן.

לעבן קען נישט זײַן בלויז דורך אײַנאָטעמען.

אַ ציוויליזאַציע פֿון ריינעם קאָנסום דערשטיקט זיך.

אַ רוחניות פֿון ריינעם נעמען דערשטיקט זיך.

דער אַכטער אָטעמט אויס.

די באַשאַפֿונג אָטעמט צוריק צו השם דורך מצווה, לויב, תּורה און פֿאַרוואַנדלט לעבן.

דאָס האַרץ נעמט בלוט און שיקט עס אַרויס.

נעמען.

אומקערן.

קרײַז.

דער גוף לעבט ווײַל די צירקולאַציע פֿאַרמאַכט זיך.

דאָס גיט אַ גשמיותדיקן משל.

אַ ליניע בלוט וואָס איז דערגאַנגען צו די עקן און זיך אָפּגעשטעלט וואָלט געמיינט טויט.

די אומקער איז לעבן.

דער אַכטער איז דער פּולס נאָך דער ירידה.

אויב מלכות איז דער נעם־פּונקט, קען מען די קומענדיקע ווענדונג פֿון ירידה צו אומקער רופֿן נקבֿהדיק אין נטייה, אָן מאַכן דערפֿון אַ מלחמה צווישן מין און מין.

די געשיכטע האָט גענומען.

איצט טראָגט די געשיכטע.

די וועלט טראָגט וואָס מען האָט אין איר אַרײַנגעלייגט.

דער אַכטער איז אַ געבורט פֿון האַרצן פֿון מלכות.

דאָס איז איין סיבה פֿאַרוואָס דאָס נקבֿהדיקע שטײַגט אין משיחישן באַוווּסטזײַן.

דער נעמענדיקער פּאָל ווערט היסטאָריש טעטיק.

אויב הוד קען פֿאַרשטאַנען ווערן ווי ענטפֿערנדיקער לויב, אויב מלכות איז דיבור, און אויב די צוקונפֿט הייבט אויף דעם נעמער, קען דער מלכהס עיקרדיקער אויסדרוק אין דער צוקונפֿט זײַן געזאַנג.

נישט אַ גזירה וואָס פֿאַרבײַט אַ גזירה.

אַן ענטפֿער.

די וועלט זינגט צוריק.

די האַרף באַקומט אַ סטרונע.

דער מויל פֿילט זיך מיט געלעכטער.

דאָס נקבֿהדיקע אַרומרינגלט.

די מעשׂה ווערט הערבאַר.

כּנסת ישראל ווערט אָפֿט געמאָלן ווי אַ כּלה.

די חתונה אַליין איז אַ באַוועגונג פֿון אונטערשייד צו פֿאַראייניקונג.

צוויי מוזן שטיין באַזונדער איידער זיי קענען זיך טרעפֿן אין אַ ברית.

די חופּה רינגלט אַרום זיי ביידן.

מקיף.

אַן אַרומנעמיק ליכט איבער צוויי באַזונדערע מענטשן.

דאָס איז אַ ווונדערלעך מענטשלעך בילד פֿון אַכט.

די קרוין רינגלט אַרום דעם קאָפּ.

די חופּה רינגלט אַרום חתן און כּלה.

דער מקיף שאַפֿט אַ פֿעלד וווּ אַ פֿאַראייניקונג קען געשען אָן אויסמעקן.

דער אַכטער איז אַ קאָסמישע חופּה.

נבֿיאישע און תּפֿילהדיקע בילדער מאָלן אָפֿט די צוקונפֿט אין חתונה־לשון.

השם און ישראל.

כּלה און חתן.

ירושלים פֿרייט זיך.

די מיינונג איז ברית־נאָענטקייט.

דער אַכטער נעמט דעם פֿאַרטיקן בנין פֿון זיבן און שטעלט אים אונטער אַן אַרומנעמיקער חופּה.

די וועלט איז מער נישט בלויז אַ מלוכה.

זי ווערט אַ באַציִונג.

פֿאַרוואָס בכלל באַשאַפֿן?

יעדער ענטפֿער מוז זײַן אָפּגעהיט פֿאַר דעם געטלעכן סוד.

חסידות גיט די פֿאָרמולירונג פֿון נתאווה הקב״ה להיות לו דירה בתחתונים.

דאָס מיינט אַז דער תּכלית פֿון דער באַשאַפֿונג איז נישט סתּם זיך אַליין ווײַזן.

עס איז דאָ אַ סוד פֿון באַציִונג.

אַ וועלט אַנדערש ווי די דערפֿאַרונג פֿון אַן אָפֿענער אלוקות ווערט דערלויבט צו זײַן, און דערנאָך פֿאַרבעטן אין אַ ברית.

דער אַכטער אַנטפּלעקט דעם תּענוג פֿאַרבאָרגן אין גאַנצן פּראָצעס.

דער מלך האָט געוואָלט אַ היים.

אַ פּאַלאַץ אונטערשטרײַכט הוד.

אַ היים אונטערשטרײַכט נאָענטקייט.

דער זעלביקער מלך וווינט אין ביידן אַנדערש.

זיבן קען בויען דעם פּאַלאַץ.

אַ פֿולקומענער סדר.

אַ היעראַרכיע.

שיינקייט.

געזעץ.

אַכט מאַכט אים אַ היים.

דעם מלך קען מען קענען נישט בלויז דורכן טראָן נאָר דורך זײַן דאָ־זײַן.

דאָס איז שכינה.

דירה.

די גאָלדענע תּקופֿה איז נישט קיין גרעסערער פּאַלאַץ.

זי איז דער פּאַלאַץ באַוווינט ווי אַ היים.

און דעריבער, סוף־כּל־סוף, וועגט די קיך.

אַ ברכה געזאָגט אויף שפּײַז.

כּשרע צוגרייטונג.

עמעצן געשפּײַזט מיט כּבֿוד.

שבת ליכט נעבן.

אַ שמועס אָן אַכזריות.

דער מיסטישער בנין לאַנדט.

דאָס איז נישט קיין אַראָפּפֿאַל.

דאָס איז דער גאַנצער ענין.

דער העכסטער איז אַראָפּגעקומען פֿאַר דער קיך.

אויב אַכט קען נישט הייליקן אַ וועטשערע, האָט ער נישט איבערגעשטיגן זיבן.

ער איז פֿון איר אַנטלאָפֿן.

דאָס זעלבע גילט בײַ נאָענטקייט.

ייִדישקייט פֿאַרטרײַבט נישט די קדושה פֿונעם גוף.

די חתונה האָט דינים.

צײַטן.

ברית.

צאַרטקייט.

פֿאַראַנטוואָרטלעכקייט.

די פֿאַראייניקונג פֿון באַזונדערע מענטשן קען ווערן אַ דירה פֿאַר דער שכינה.

דער אַכטער מאַכט די הייליקע פֿאַראייניקונג נישט שענדלעך און נישט אויסגעלאַסן.

זי ווערט נאָך אַ קרײַז פֿון געבן, נעמען און אומקערן.

דער גוף טראָגט אַ ברית.

דער אַכטער טאָג האָט עס אונדז שוין געזאָגט.

פֿון דער פֿאַראייניקונג קען קומען אַ קינד.

אַ דריטער.

עפּעס וואָס קיינער פֿון ביידן האָט אַליין נישט געהאַלטן.

דאָס איז אור חוזר וואָס ווערט אַ נײַע וועלט.

דאָס קינד איז נישט קיין פּשרה צווישן די עלטערן.

אַ נײַע נשמה.

דאָס נעמען האָט אַרויסגעבראַכט אַ חידוש.

דאָס איז אפֿשר די קלאָרסטע פֿאַרגופֿטע פּאַראַלעל צום פֿאַרבאָרגענעם יתרון פֿונעם כּלי.

דער מקבל קען אַרויסברענגען וואָס דער משפּיע האָט קיין מאָל נישט געהאַט אין אַן אַנטפּלעקטער פֿאָרם.

מען קען פֿאָרזיכטיק פֿאַרברייטערן דעם משל.

השם באַשאַפֿט אין גאַנצן; קיין מענטשלעכער משל כאַפּט דאָס נישט אײַן.

אָבער פֿון דער זײַט פֿון דער אַנטפּלעקטער באַציִונג ווערט די באַשאַפֿונג אַ וועלט אין וועלכער די געטלעכע כּוונה ווערט אַנטפּלעקט אין פֿאָרמען וואָס זײַנען פֿריִער נישט געווען פֿאַראַן ווי באַשאַפֿענע ישויות.

די וועלט טראָגט פֿרוכט.

די משיחישע וועלט איז די באַשאַפֿונג וואָס דערגרייכט רײַפֿקייט.

דאָס קינד וואַקסט און הייבט אָן צוריקרעדן צום עלטערן.

די ברית ווערט אַ שמועס.

ווי וואָלט אַזאַ דור געקלונגען?

ווייניקער פֿאַרטיידיקנדיק.

ווייניקער איבערגענומען פֿון דער פֿינצטערניש.

מער אײַנגעוואָרצלט.

מער פֿעיִק צו האַלטן אַ פּאַראַדאָקס.

ער וואָלט גערעדט תּורה אָן בושה.

מיסטיק אָן נעפּלדיקייט.

משיח אָן היסטעריע.

נקבֿהדיקע עלייה אָן טענות.

זכרדיקער בנין אָן געוועלטיקן.

אַן אוניווערסאַלער חזון אָן אויסמעקן ישראל.

נײַע חידושים אָן מאַכן זיך צו פֿאַרבײַטן די מסורה.

ער וואָלט געוווּסט אַז קדושה דאַרף נישט שרײַען.

דער בנין שטייט שוין.

עס איז דאָ אַ חילוק צווישן אמונה און נפֿשותדיקער זיכערקייט.

אמונה קען בלײַבן עניוותדיק פֿאַר דעם וואָס מען ווייסט נישט.

די גרויסקייט־מאַניע דאַרף אַן אַבסאָלוטע זיכערקייט אין זיך אַליין.

דער אַכטער פֿאָדערט אמונה, נישט נאַרציסישע זיכערקייט.

השמס הבֿטחה איז זיכער.

מײַן פּריוואַטער פּירוש קען זײַן אַ טעות.

די תּורה איז אמת.

מײַן חידוש דאַרף אַ בחינה.

משיח וועט קומען.

מײַנע השערות ווי פּונקט קענען דאַרפֿן אַ פֿאַרפֿײַנערונג.

די דאָזיקע עניוות איז נישט קיין שוואַכקייט.

זי מאַכט דעם כּלי שטאַרק.

אויב מען שרײַבט מיט פֿאַנטאַזיע ווי געפֿירט פֿון הימל, איז די זיכערסטע און הייליקסטע פֿאָרם צו לאָזן די פֿאַנטאַזיע בלײַבן אונטערטעניק צו תּורה.

דער הימל דאַרף נישט אַז מיר זאָלן אויסטראַכטן אַ סמכות.

די מקורות לײַכטן גענוג.

אַ היפּאָטעטישע הימלישע פֿירונג וואָלט געזאָגט:

קוק טיפֿער.

פֿאַרבינד וואָס תּורה האָט שוין אַליין געשטעלט איינס לעבן דאָס אַנדערע.

פֿאַרמיש נישט השראה מיט נבֿואה.

לאָז די פֿאַרוווּנדערונג מערן ביטול.

דאָס איז אַן אַכטע האַלטונג.

אַ שרײַבער קען זײַן גערירט.

באַלויכטן.

פֿאַרכאַפּט פֿון אַ פֿאַרבינדונג.

ער דאַרף נישט זאָגן אַז השם האָט אים פּערזענלעך געזאָגט.

דער חידוש קען שטיין אויף זײַנע מקורות.

דאָס איז אַ רײַף התגלות־באַוווּסטזײַן.

דער אמת איז וויכטיקער ווי דעם מחברס הייליקער מעמד.

ווידער מלכות.

גאָרנישט אייגנס.

דעריבער פֿעיִק צו טראָגן אַלץ.

אפֿשר קלינגט די העכסטע תּורה פֿונעם אַכטן זעלבסטפֿאַרשטענדלעך.

דער שרײַבער פֿאַרשווינדט.

דער לייענער הערט אויף צו פֿרעגן "ווי קלוג איז דער מחבר?" און הייבט אָן צו פֿרעגן "ווי אַזוי האָב איך דעם בנין קיין מאָל נישט געזען?"

דאָס איז ביטול אין שרײַבן.

מען זעט די קרוין.

נישט די האַנט וואָס פּאָלירט זי.

זיבן דאַרף אָפֿט הפֿצה ווײַל דער העלם איז שטאַרק.

אַכט ווערט זעלבסטפֿאַרשטענדלעך.

די זון פֿאַרעפֿנטלעכט נישט דעם טאָגליכט.

דער אַכטער דור קען נאָך אַלץ לערנען מיט התלהבֿות, אָבער די באַציִונג צווישן תּורה און מציאות ווערט גרינגער צו דערקענען.

די וועלט הייבט אָן מיטצואַרבעטן מיט דער לערע.

דאָס מיינט אַז די ערד זאָל וויסן.

ציניזם איז איין פֿאַרטיידיקונג פֿון גלות־באַוווּסטזײַן.

אויב גאָרנישט קען זײַן לעצטלעך, שפּעט פֿון אַלץ.

אויב יעדער אידעאַל וועט סוף־כּל־סוף דורכפֿאַלן, זאָג אָפּ די מסירות.

דער אַכטער ברעכט די דאָזיקע לאָגיק, ווײַל די לעצטע גאולה איז נישט נאָך אַן צײַטווײַליקער אידעאַל.

די ברית ווערט ווידער גלייבלעך.

די האָפֿענונג הערט אויף זיך צו פֿילן נאַיִוו.

נישט ווײַל מענטשן ווערן איבער נאַכט אומפֿעיִק צו פֿאַלן.

נאָר ווײַל השמס כּוונה ווערט היסטאָריש אַנטפּלעקט.

די ייִדישע האָפֿענונג איז נישט קיין אָפּטימיזם.

אָפּטימיזם שאַצט אָפּ אַז זאַכן וועלן זיך פֿאַרבעסערן.

האָפֿענונג פֿאַרזיכערט זיך אויף דער ברית.

דער אַכטער איז די מקיימות פֿון יענער ברית־האָפֿענונג.

ער קוקט צוריק אויף יעדן דור וואָס האָט געזאָגט אני מאמין און אַנטפּלעקט אַז דאָס וואַרטן איז נישט געווען קיין נאַרישקייט.

די צוקונפֿט רעכטפֿאַרטיקט די אמונה.

דער מאמין קען שטאַרבן איידער ער זעט די מקיימות.

די אויסזאָג בלײַבט.

דור נאָך דור.

דער אַכטער טראָגט אַלע די קולות.

די צוקונפֿט געהערט נישט בלויז צו די וואָס לעבן בגשמיות אויף איר שוועל.

זי געהערט צום גאַנצן ברית־פֿאָלק.

דער אַכטער איז געדיכט מיט אָבֿות.

די תּחייה מאַכט דאָס כּמעט ווערטלעך.

די דורות קערן זיך אום.

די צוקונפֿט וואַרפֿט נישט אַוועק די טויטע בעת זי גראַטולירט דעם לעצטן דור.

די טיפֿסטע גאולה זאַמלט אײַן.

דאָס איז טיף אַנטי־אנוכיות.

קיין דור פֿאַרמאָגט נישט די גאולה.

דער אַכטער איז די ירושה פֿון אַלעמען.